هوای بارونی

میان تاریکی

تو را صدا کردم

سکوت بود و نسیم

که پرده را می برد .

در آسمان ملول

ستاره ای می سوخت

ستاره ای می رفت

ستاره ای میمرد !

ترا صدا کردم

ترا صدا کردم

تمام هستی من ...

چو یک پیالۀ شیر

میان دستم بود

نگاه  آبی ماه

به شیشه ها می خورد

ترانه ای غمناک

چو دود بر می خاست

ز شهر زنجره ها

چو دود میلغزید

به روی پنجره ها

تمام شب آنجا

میان سینه ی من

کسی ز نومیدی

نفس نفس می زد

کسی به پا می خاست

کسی تو را می خواست

دو دست ِ سرد او را

دوباره پس می زد !

تمام شب آنجا

ز شاخه های سیاه

غمی فرو میریخت

کسی ز خود میماند

کسی ترا می خواند

هوا چو آواری

به روی او می ریخت

درخت کوچک من

به باد عاشق بود

به باد ِ بی سامان

کجاست خانه ی باد ؟

کجاست خانه ی باد ؟

من نمیگویم او مرده است

او زنده است

زیرا شقایق ها همچنان پایدارند.

                                                                                         اول اردیبهشت گرامی باد.

                                ای آه که من نخواستم بدان چرایم

                 دو صد آه که بدانم یا ندانم تو فیقی نیست که هیاهو

گذشت و میگذرد

بودیم روزگاری در باغ اقاقی ها 

                    دور از هیاهو هر چند اندکی

                            گاه گاهی به آبی ها سر میزدیم

در کل گل هایی بودیم  آبی دوست

                                    ای آبی ترین در کدامین ساحل نشستی

           در کدامین سایه آرمیده ای

اما هر کجا هستی خوش باش

                                    که سختی این هیاهو نیز

آری گذشت و میگذرد.

                               بدرود خسته ترین اقاقی

ديشب، لب رود، شيطان زمزمه داشت.
شب بود و چراغك بود.
شيطان ، تنها، تك بود.

باد آمده بود، باران زده بود: شب تر ، گل ها پرپر.
بويي نه براه.
ناگاه
آيينه رود، نقش غمي بنمود: شيطان لب آب.
خاك سايه در خواب.
زمزمه اي مي مرد.بادي مي رفت، رازي مي برد