آي آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانيد
يک نفر در آب دارد مي سپارد جان
يک نفر دارد که دست و پاي دائم مي زند
روي اين درياي تند و تيره و سنگين که مي دانيد
آن زمان که مست هستيد از خيال دست يابيدن به دشمن
آن زمان که پيش خود بيهوده پنداريد
که گرفتستيد دست ناتواني را
تا توانايي بهتر را پديد آريد
آن زمان که تنگ مي بنديد
بر کمرهاتان کمربند
در چه هنگامي بگويم من
يک نفر در آب دارد مي کند بيهوده جان قربان
آي آدمها که بر ساحل بساط دلگشا داريد
نان به سفره جامه تان بر تن
يک نفر در آب مي خواند شما را
موج سنگين را به دست خسته مي کوبد
باز مي دارد دهان با چشم از وحشت دريده
سايه هاتان را ز راه دور ديده
آب را بلعيده در گود کبود و هر زمان بي تابيش افزون
مي کند زين آبها بيرون گاه سر گه پا
آي آدمها که روي ساحل آرام در کار تماشاييد
موج مي کوبد به روي ساحل خاموش
پخش مي گردد چنان مستي به جاي افتاده. بس مدهوش
مي رود نعره زنان. وين بانگ باز از دور مي آيد:
"آي آدمها.."
و صداي باد هر دم دلگزاتر
در صداي باد بانگ او رساتر
از ميان آبهاي دور يا نزديک
باز در گوش اين نداها
"آي آدمها